Park Narodowy Bory Tucholskie

Wersja polska English version Deutsch
Biuletyn Informacji Publicznej
Fundusze Europejskie

Grzyby

Różnorodność grzybów jest ogromna. Dotyczy to nie tylko wyglądu i barwy owocników, ale i sposobów życia. Przyjmuje się, że na całym świecie występuje ok. 1,5 mln gatunków. Do tej pory udało się opisać ok. 70 tys. Większość z nich stanowią grzyby mikroskopowe, czyli takie których nie widać gołym okiem.

Grzyby do swojego rozwoju nie potrzebują światła. Dlatego też w dawnych czasach ludzie mówili o nich „dzieci nocy – dzieci Księżyca” i przypisywali im moc magiczną i szatańską. Do dziś w regionalnym nazewnictwie pojawia się grzyb o nazwie szatan. W naszym regionie najczęściej określenie to dotyczy goryczaka żółciowego, którego łatwo jest pomylić z borowikami, zwłaszcza w młodocianym stadium. Właściwy grzyb o biologicznej nazwie borowik szatański (jest on trujący) występuje w Polsce niezmiernie rzadko. Jeszcze w latach 60-tych ubiegłego stulecia można go było spotkać w Bieszczadach. Na naszych terenach nie stwierdzono jego występowania. Prawdopodobnie, dlatego że upodobał sobie bardziej południowe rejony Europy i miejsca, szczególnie stoki, porośnięte bukami i dębami.

Cały obszar Borów Tucholskich od lat jest jednym z ważniejszych centrów zaopatrzenia w grzyby jadalne większych ośrodków miejskich. Już w ostatnich latach XIX wieku z samego Czerska wysyłano do Berlina grzyby za kilka tysięcy marek rocznie. Zbieranie grzybów przynosiło i przynosi dochód najuboższej ludności. W okresie międzywojennym w Brusach działały dwie przetwórnie grzybów i jagód. Później na terenie Borów Tucholskich powstało również kilka suszarni. Do dnia dzisiejszego grzyby i jagody zbierane w Borach Tucholskich trafiają na europejskie stoły.

Bory Tucholskie, już od wielu lat, słyną ze swoich zasobów grzybowych. Ten największy zwarty kompleks leśny w Polsce kryje w sobie ponad tysiąc gatunków grzybów wielkoowocnikowych (kapeluszowych, makroskopowych) czyli takich, których owocniki widać gołym okiem. Przy czym ponad sto z nich nadaje się do spożycia.

 

Pliki do pobrania:

 

Grzyby

Lokalne nazwy grzybów

Lokalne nazwy grzybów miodówka, miodak - maślak pstry; sowa, kania - czubajka kania; krowia munia, sarna - sarniak dachówkowaty; surojadka – gołąbek; olszówka – krowiak podwinięty; niemka, Turek, kołpaki, chuchulki - płachetka kołpakowata; panienka, czubki, świeczki – muchomor rdzawy; zajączek, siniak- podgrzybek złotopory, choć może to dotyczyć także podgrzybka zajączka; czarne łepki- podgrzybek złotopory, kurka – pieprznik jadalny, kozaki, krawce – koźlarz, brzozaki – koźlarz baka i koźlarz grabowy, zielonki – gąska zielona.. (...)

Czytaj dalej...  

To także grzyby!

To także grzyby! Jeleniak sarni Elaphomyces granulatu   * Zdjęcia pochodzą z wystawy grzybów, która odbyła sie w Parku Narodowym "Bory Tucholskie" w 2009 roku Wygląd: owocniki 1-4 cm, kuliste lub jajowate, otoczone żółtymi sznurami grzybni, świeżo wydobyte z ziemi złocistożółte, okrywa (perydium), gęsto, drobno brodawkowata, po przekrojeniu widać dwuwarstwową korę: grubą, białawą, najpierw elastyczną później kruchą; wnętrze owocnika najpierw czerwonawe, później czarno purpurowe, po dojrzeniu rozpada się.. (...)

Czytaj dalej...  

Grzyby jadalne objęte ochroną gatunkową, których nie wolno zbierać

Grzyby jadalne objęte ochroną gatunkową, których nie wolno zbierać Sarniak dachówkowaty Sarcodon imbricatus Wygląd: kapelusz nawet do 20-30 cm średnicy, szarobrązowy, na filcowatym tle widoczne są ciemne, duże, odstające łuski, ułożone koncentrycznie, wypukły do płaskiego, często wgłębiony, z wiekiem lejkowaty grubomięsisty, brzeg jaśniejszy, przez dłuższy czas podgięty, dopiero z wiekiem ostry i czasem wygięty do góry; hymenofor kolczasty, kolce początkowo krótkie i białawe, później popielatoszare do brązowych; trzon białoszary, brązowawy, matowy, cylindryczny do maczugowatego, krótki, mocny, pełny, z wiekiem rurkowaty, aksamitny.. (...)

Czytaj dalej...  

Grzyby jadalne i trujące, które najłatwiej pomylić

Grzyby jadalne i trujące, które najłatwiej pomylić JADALNE NIEJADALNE LUB TRUJĄCE czubajka kania Macrolepiota procera Wygląd: kapelusz jasnobrązowy, młody kształtu pałeczki do bębna, później staje się wypukły, następnie płasko rozpostarty z garbkiem, popękany na duże włóknisto-strzępiaste łuski; blaszki białe, gęste, wybrzuszone, wolne; miąższ delikatny, biały, w trzonie zdrewniały, włóknisty, zapach orzechowy; trzon białawy w jasne brązowawe łuseczki lub w zygzakowaty wzór, bardzo długi,.. (...)

Czytaj dalej...